هیچ کسی مثل من و تو زنده در هوای هم نیست...

هیچ کسی مثل من و تو جفت هم نیمه ی هم نیست...

نباید بین من و تو نفسی فاصله باشه...

وقتی می تونه جدایی قصه ی دلتنگی باشه...

بیا تا با هم بسازیم خونه ی عشق و دوباره...

وا کنیم پنجره هاشو رو به مهتاب و ستاره...

من و تو با هم می تونیم پلی تا خورشید بسازیم...

تا به فردایی دوباره شبو یک نفس بتازیم...

چرا بی همدیگه باشیم وقتی تنهایی عذابه...

وقتی لحظه های دیدار واسمون مثل یه خوابه...

هیچ  کسی مثل من و تو زنده در هوای هم نیست...

هیچ  کسی مثل من و تو جفت هم نیمه ی هم نیست...

سلااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااام

دوستای خوبم این آخرین پست کلبه تنهایی من هستش!

نمی دونم که بازم ممکنه بیام یا نه؟!!!

ولی یه وقت دیدین نتونستم طاقت بیارم و دوباره مزاحمتون شدم!

در هر صورت برای تک تکتون آرزوی خوشبختی و موفقیت می کنم و امیدوارم به همه ی خواسته هاتون برسین!

از اینکه توی این مدت  من و حرفا و نوشته هامو تحمل کردین و تنهام نذاشتین و همینطور از تمامی محبتاتون ممنونم!

ببخشید که نتونستم بیام و خبرتون کنم!

هر وقتی که بشه و بتونم میام و بهتون سر میزنم!

منو از دعاهاتون بی بهره نذارین !

                                                                    دوستتون دارم

                                                                                        نازی

از تو انتظار نداشتم منو تنها بذاری   بری و رو وعده های نقره ایت پا بذاری

توی شهری که پر از برجه و آسمون خراش   منو بین گرگا و غریبه ها جا بذاری

از تو انتظار نداشتم دستمو رها کنی   من واست بمیرم و به دیگری نگاه کنی

باورم نمیشه که من از خدا تو رو بخوام   تو واسه یکی دیگه شبا خدا خدا کنی

از تو انتظار نداشتم زیر حرفات بزنی   عینک نا مهربونی روی چشمات بزنی

تو می گفتی همه ی عشقتو زندگیت منم   حالا می خوای بری و خط روی رؤیات بزنی

از تو انتظار نداشتم بسپریم دست خدا   بگی راه ما دوتا از اولش بوده جدا

کشتی آرزوهام میون دریا مونده و   داره دنبالت می گرده،دنباله یه ناخدا

از تو انتظار نداشتم بشی رام سرنوشت   منو بفرستی جهنم و خودت بری بهشت

همه ی مردم اینجا قصه مونو می دونن   آخر قصه ولی... چقدر غم انگیزه و زشت

از تو انتظار نداشتم که ازم دوری کنی   همه ی محبتا رو از رو مجبوری کنی

آخه کی خیال می کرد، تو پادشاه عشق من!   با من دیوونه ی عاشقت اینجوری کنی

از تو انتظار نداشتم که فراموشم کنی   مثل شمعی عشقمو فوت کنی، خاموشم کنی

هیچکی حدسشو نمی زد که تو    جای خلیتو مهمون سکوت و تنهایی آغوشم کنی

از تو انتظار نداشتم که بشی مثل همه   همیشه می گفتم از تو هر چی خوب بگم بازم کمه

همه از فرشته بودن تو با خبر بودن   به همه گفته بودم خوبی تو زیادمه

از تو انتظار نداشتم منو ساده بشکنی   سنگ بی وفایی رو به قلب خستم بزنی

هیچکی جرأت نمی کرد اسممونو جدا بگه   به گوش آسمونم رسیده بود مال منی

از تو انتظار نداشتم که منو یادت بره   اون دوتا ستاره های روشن و یادت بره

تو می گفتی آخرش ما دوتا قسمت همیم   باورم نمیشه عاشق بودنو یادت بره

از تو انتظار نداشتم خوشیامو خواب کنی   خونه ی طلایی آرزومو خراب کنی

دوست دارم خودت بگی آخه کی باورش میشه   تو به جز من عشق دیگه ای رو انتخاب کنی

از تو انتظار نداشتم ولی حالا که شده   این روزا داشتن انتظار یه چیزه بیخوده

هر کسی سراغتو میگیره،میگم دیگه نیست   جای من یکی دیگه تو قلبشه،آخه مُده

دیگه انتظاری از هیچکی تو دنیا ندارم   خودمم شاید یه روز خودم رو تنها بذارم

کاش می شد که دلِ خسته ی من٬

زندگی را ز نو آغاز کند٬

چشمِ دیگر به جهان باز کند

دل نگنجد به بَرَم٬

سینه تنگ است٬ دریغا قفس است

کاش می شد که رهی باز کند٬ بگشاید پر و پرواز کند

ای پرستوها٬ ای چلچله ها٬

کاش می شد که به همراه شما

بپرم تا لب کِشت٬ بپرم سوی بهشت

خالی از حسرت و ناکامی ها٬ بی سرانجامی ها

دور از این

چهره های همه آلوده به رنگ

رنگ پاکی و صفا

و به باطن دل ها٬ همه سرد٬

همه خاموش و سیاه

سینه های همه لبریز ریا

آه ای سنگ صبور٬

کاشکی در دلِ من صبرِ تو بود

کاش می شد که تحمل کنم این مرد‌ُم را

زندگی چیست مگر؟

زندگی زندان است

و در آن

زنده بودن بی عشق بی شوق

زنده بودن تُهی از شورِ حیات

خیمه شب بازی بَس مسخره ای است

در دلِ یک زندان

آه٬ بازیچه شدن

چه غمِ جانکاهی است

تو که میدونستی من طاقت دوریتو ندارم

میتونستم وقت گریه سر رو شونه هات بذارم

چرا رفتی     چرا رفتی

دلم تنگه دیدنته داد میزنه تو سینه

همش بهونه میگیره میخواد تو رو ببینه

بی تو شبام پر از غمه پر از سکوت و ماتمه

دلم میخواد یه روز بیای نگات کنم یه عالمه

بگم دوستت دارم ولی هرچی بگم بازم کمه

دلم تنگه دیدنته داد میزنه تو سینه

همش بهونه میگیره میخواد تو رو ببینه

دوستای گلم من خودم این شعر و  آهنگ و خیلی دوست دارم به همین خاطر تو وبم نوشتمش

امیدوارم خوشتون بیاد

خیلی برام دعا کنید عزیزای دلم

زمانی که مرا در بستر سردی میان خاک بگذارند

تو می آیی،یقین دارم که می آیی...

پشیمان هم...

دو دستت التماس آمیز می آید به سوی من

ولی پر می شود از هیچ،دستی دست گرمت را نمی گیرد

صدایت در گلو بشکسته و آلوده با گریه،

به فریادی مرا با نام می خواند و می گوید که اینک من،

سرم بشکن،دلم را زیر پا له کن ولی برگرد...

ولی چشمان پر مهری دگر بر چهره ی مهتاب مانندت نمی ماند

لبانی گرم با شوری جنون انگیز نامت را نمی خواند

تو می آیی،زمانی که نگاه گرم من دیگر به روی تو نمی افتد

هراسان،هر کجا،هر گوشه ای برق نگاهت را نمی پاید،

مبادا بر نگاه دیگری افتد...

دو چشم من تورا دیگر نمی خواند...

محالست این که بتوانی دوباره قلب آرام مرا،

قلبی که افتادست از کوبش بلرزانی،برنجانی،

محالست این که بتوانی مرا دیگر بگریانی

تو می آیی یقین دارم...

ولی افسوس آن پیکر که چون نیلوفری افتاده بر خاکست

دگر با شوق روی شانه هایت سر نمی آرد...

تو می آیی یقین دارم،تو با عشق و محبت باز می آیی

ولی افسوس... آن گرما به جانم در نمی گیرد

به جسم سرد و خاموشم دگر هستی نمی بخشد

یقین دارم که می آیی...

بیا تا آخرین دم هم،قدمهای تو بالای سرم باشد

نگاهت غرق در اشک پشیمانی به روی پیکرم باشد

دلت را جا گذاری شاید آنجا تا که سنگ بسترم باشد...!!!

در کنارت برکه ی من

مأمن آرامش و آسایش من

پا بگیرم تا به استغنای دریا

از تو یابم جان خود را

از تو گیرم زندگانی٬ ریشه ام زنجیر دستت

کاش تو با من بمانی

کاش از آن دستهای مهربانت

ریشه ی خشکیده ی من جان بگیرد

دل ببندد تا رسد تا مرز دریا

تا تمام زندگانی را ببیند

کاشکی ای مهربانم٬ اندکی با من بخوانی

از سرود یک زبانی

جانم از عشق تو جاری٬ روحم از عشقت هویدا

کاشکی ای مهربانم٬ قدر عشقم را بدانی

                                        دوستدار همه ی شما

تو این چند روز به قدری سرم شلوغ میشه که دیگه نمیتونم بیام پیشتون

به همین خاطر پیشاپیش عید و به همتون تبریک میگم و امیدوارم سال خوبی برای تک تکتون

باشه!

سالی سرشار از خیر و برکت و تندرستی

سالی که به همه ی آرزوهای قشنگتون برسین و هیچ غم و غصه ای نداشته باشین

امیدوارم به همتون خوش بگذره!!!

دلم برای همتون تنگ میشه

لحظه ی تحویل سال منو از یاد نبرید دوستای نازنینم

خیلی دوستتون دارم

اینم تقدیم به تک تک شما:

یک شاخه رز سفید تقدیم تو باد

رقصیدن شاخ بید تقدیم تو باد

تنها دل ساده ایست دارایی ما

آن هم شب عید تقدیم تو باد

دلتون شاد و لبتون خندون باشه

بی تو ، مهتاب شبی ، باز از آن کوچه گذشتم ،
همه تن چشم شدم ، خیره به دنبال تو گشتم ،
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم ،
شدم آن عاشق دیوانه که بودم .
در نهانخانه جانم ، گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید ،
عطر صد خاطره پیچید
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم .

تو ، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت .
من همه ، محو تماشای نگاهت .

آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فروریخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آید : تو به من گفتی :
« از این عشق حذر کن !
لحظه ای چند بر این آب نظر کن ،
آب ، آئینه عشق گذران است ،
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است ؛
باش فردا ، که دلت با دگران است !
تا فراموش کنی ، چندی از این شهر سفر کن ! »
با تو گفتم : « حذر از عشق !؟ - ندانم
سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم ،
نتوانم !
روز اول ، که دل من به تمنای تو پر زد ،
چون کبوتر ، لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم ... »
باز گفتم که : « تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم ، نتوانم ! »
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ، ناله تلخی زد و بگریخت ...
اشک در چشم تو لرزید ،
ماه بر عشق تو خندید !
یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم .
نگسستم ، نرمیدم .
رفت در ظلمت شب آن شب و شب های دگر هم ،
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم ،
نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم ...

بی تو ، اما ،به چه حالی من از آن کوچه گذشتم ! ...

نفرین خدا بر من اگر قصه بگویم٬
از این دل دیوانه ی سودا زده ی عشق

نفرین خدا بر من اگر رو به تو آرم٬
گر رشته ی جان بگسلد از حسرت دوری

نفرین خدا بر من اگر با تو دوباره٬
گویم سخنی زین همه اندوه و صبوری

نفرین خدا بر من اگر شعله کشم باز٬
چون شمع شب افروزی و مستانه بخندم

نفرین خدا بر من اگر پیش نگاهت٬
چون قطره ی می بر لب پیمانه بخندم

نفرین خدا بر من اگر چشم سیاهم٬
در مردمک خویش کشد نقش تو را باز

نفرین خدا بر من اگر باز به شب ها٬
با این دل سودا زده ی خویش کنم راز

نفرین خدا بر من اگر راه تو پویم٬
نفرین خدا بر من اگر نام تو گویم

نفرین خدا بر من اگر از دل رسوا٬
نام تو و یاد تو و مهر تو نشویم

نفرین خدا بر من اگر باز بجویم٬
راه دگری پیش تو جز راه جدایی

و شهادت کریم اهل بیت امام حسن مجتبی(ع)

و حضرت علی ابن موسی الّرضا (ع) قریب القربا

را ابتدا به محضر ولی عصر آقا امام زمان تسلیت می گویم و بعد به همه ی

شیعیان آن پیشوایان نور و رحمت!

التماس دعا دوستای عزیزم

گفتنی ها کم نیست٬ من و تو کم گفتیم
مثل هذیان دم مرگ٬ از آغاز چنین در هم و بر هم گفتیم

دیدنی ها کم نیست٬ من و تو کم دیدیم
بی سبب از پاییز جای میلاد اقاقی ها رو پرسیدیم

چیدنی ها کم نیست٬ من و تو کم چیدیم
وقت گل دادن عشق روی دار قالی
بی سبب حتی پرتاب گل سرخی را ترسیدیم

خواندنی ها کم نیست٬ من و تو کم خواندیم
من و تو ساده ترین شکل سرودن را در معبر باد با دهانی بسته واماندیم

من و تو...
اینک اندازه ی ما می خوانیم٬ می بینیم٬ می چینیم٬ می گوییم٬ می روییم

من و تو ٬ کم نه که باید شب بی رحم و گل مریم و بیداری شبنم باشیم!
من و تو٬ خم نه و در هم نه و کم هم نه که باید با هم باشیم!!!

گر با دلم نامهربان گردی
گر آشنای دیگران گردی
می میرم از وحشت
چون لاله در صحرای رسوایی
می سوزم از اندوه تنهایی

غمگین تر از مهتاب پاییزم
جام تهی از باده ام٬ از غصه لبریزم
با من مدارا کن
جام دلم پر از شراب عاشقی ها کن
در دست من دست وفا بگذار
تا زیر پایت فرش سازم هستی خود را
من با تو می مانم
من بی تو می میرم

بگذار تا همچون پرستو ها
در کنج آن دل آشیان سازم
من آن قفس را دوست می دارم
بگذار تا خود را نهان سازم
ای قصه گوی دل
ای آرزوی دل
با من مبادا بی وفا گردی
با دیگری پیمان ببندی٬ آشنا گردی

آه ای تمام هستی ام از تو
از پای دل مگشای زنجیرم
من بی تو می میرم

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی
بی من از شهر سفر کردی و رفتی
قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم
تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم
تو ندیدی.
نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

چون در خانه ببستم٬
دگر از پای نشستم
گوئیا زلزله آمد٬
گوئیا خانه فرو ریخت سر من

بی تو من در همه ی شهر غریبم
بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی
برنخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی

تو همه بود و نبودی
تو همه شعر و سرودی
چه گریزی ز بر من؟
که ز کویت نگریزم
گر بمیرم ز غم دل٬
به تو هرگز نستیزم
من و یک لحظه جدایی؟
نتوانم  نتوانم
بی تو من زنده نمانم

و این سکوت محض چه آزار دهنده و شوم است.
تو اینجا نیستی و قلب من از تنهایی فریاد سر می دهد.
تو نمی آیی و باران همچنان کوبنده و سرشار است

تو پر کشیدی از سرای من و جای خالیت هر روز دیوانگی ام را بیشتر می کند
تو رفتی و رفتنت چه ویرانگر بود!!!
ولی با این وجود و پس از گذشت دیر زمانی از نا مهربانی تو دیگر سکوت بس است

باید برخیزم و با بهاری که در راه است
به سپیدی عشق و ایمان٬ به خدای مهربان برسم!!!

می نویسم ... تا بدانی که: هر چه داغ ها کهنه تر شود دیرتر از یاد خواهد رفت

نگاهت سبزترین مزرعه ایست که پرنده ی
سرگردان نگاهم را در

             مژگانت پناه می دهد!!!

اگر این پنجره ها باز شود
آسمان آبی به درون می آید
و من از هر ابری تکه ای بردارم
پر قو٬ پر غاز٬ پر مرغ پریا
خانه ای خواهم زد٬ از سپیدی٬ پاکی
سقف آن مهتاب است پنجره ها از نور
پرده ها از گل یاس
فرش از مهر٬ رنگ از شور
همه اسباب از عشق
و هوایی از تو